ਮੇਰੇ ਹੀ ਖਾਰੇ ਹੰਝੂ ਮੇਰੀ ਦਵਾ ਬਣ ਗਏ,
ਜਦ ਵੀ ਹੋਅਕਾ ਆਇਆ ਨੈਣਾ ਚੋ ਵਰ ਪਏ |
ਮੈਰੇ ਦੀ ਭੁੱਖੀ ਭੋਂ ਤੇ ਗਮ ਦੀਆਂ ਔੜਾਂ ਵਿਚ,
ਦਰਦਾਂ ਦੇ ਚੰਦਰੇ ਚੋਅ ਐਵੇਂ ਹੀ ਚੜ ਗਏ |
ਕੋਹਾਂ ਦੂਰ ਮੈਂ ਉਸ ਤੋ ਜਿਵੇ ਧਰਤ ਤੋ ਸੂਰਜ ,
ਓਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਹਟ ਤੋ ਡਰ ਗਏ |
ਓਹ ਪਲ ਜੋ ਓਹਦੇ ਨਾਲ ਗੁਜਾਰੇ ਸਨ ਕਦੇ ,
ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਚੰਦਰੀ ਦੌਣੀ ਮੱਥੇ ਤੇ ਜੜ੍ਹ ਗਏ |
ਕਦੇ ਓਹ ਖੜੇ ਸਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੰਧ ਬਣ ਕੇ ,
ਪਲਾ ਵਿਚ ਹੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਿਸਾਬ ਕਰ ਗਏ |
ਕਦੇ ਓਹ ਮੇਨੂ ਅਪਣਾ ਸਕੂਨ ਕਿਹਣ ਵਾਲੇ ,
ਅੱਜ ਓਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸ਼ਰੀਕ ਬਣ ਗਏ |
ਲਪਟ ਬੇਰੁਖੀ ਦੀ ਜਦ ਵੀ ਉਸਦੀ ਉਠੀ ,
ਪਲਾ ਵਿਚ ਹੀ ਮੇਰੇ ਅਰਮਾਨ ਸੜ ਗਏ |
ਕਿਸੇ ਤੇ ਐਵੇਂ ਹਸਣਾ ਨਹੀ ਸੀ ਉਸਦੀ ਆਦਤ
ਪਰ ਓਹ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਗਏ

ਨਦਿਯੋ ਪਾਰ ਜ਼ਿਰਾ ਇਕ ਵਰ੍ਦਾ, ਕਿ ਜਿਦਾ ਦੁਆ ਪਰ੍ਗਟ ਹੋਵੇ.
ਆਵੋ ਨੀ ਸਖਿਓਂ ਰੱਲ ਵੇਖ੍ਨ ਚਲਿਏ, ਕਿੱਤੇ ਯਾਰ ਨ ਜ਼ਰ੍ਦਾ ਹੋਵੇ.
ਅੱਦੀ ਰਾਤ ਟਹਿਲ੍ਗਾ ਉੱਤੇ, ਵੇ ਕੋਈ ਸੁਪ੍ਨਾ ਆਣ ਖ੍ੱਲੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਆ ਬਹਿਂਦੀ ਜੱਦ ਪ੍ਰੀਤ ਸਿਰ੍ਹਾਣੇ, ਮੇਰਾ ਸੋਣਾ ਮੁਸ਼੍ਕਿਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਇਸ਼ਕ ਤੇਰੇ ਦਾ ਦਰ੍ਦ ਨੀ ਅੜੀਏ, ਮੇਰੀ ਨਾੜੀ-ਨਾੜੀ ਟੋਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਸੋਂਹ ਰੱਬ ਦੀ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਪਿਆਰ ਆਪੇ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

bai kidro copy mari jana  :hehe: