Like Posts
Show post messages where you receive a Like from an other users.
Messages - ĞĨĹĹ ŚÁÁß
jad muho kise da mai naa laina sikheya
rabb kehn nalo pehlan maa kehna sikheya
gall nhi c aundi muh kholna ni aunda c
ohdo kiha maa jado bolna ni aunda c
pairan utte bethn ton pairan te khlon tak
maa meri kadi vi nhi sutti mere saun tak
jo vi han mai ajj ohde jagrateya da faLL ae
sari raat jehnu naal jagne da baLL ae
koi vi na dukh nerhe aoun jehne dita ae
vaal vi na bingga mera hon jehne dita ae
hathan vich ungliyan de ke oh bithaun vali
aap reh ke bhukheyan te menu oh rajjaun vali
lahu vich rachi hoyi sugat ohde jeene di
nigh ohdi goddi da te thand ohde seene di
suneya jamane ch farishte vi hunde ne
naal sah lain vale rishte vi hunde ne
maa nu mai dekheya frishta ni dekheya
maa nalo vadda koi rishta ni dekheya
jehdeyan mai saahan nalo sah laina sikheya
rabb kehn nalon pehlan maa kehna sikheya
jo morhan utte kharhde ne oh lafange hi hon eh jaroori tan nhi
jo chitte kapre pa ke rakhn ohi chnge hon eh vi jaroori tan nhi
jo dharam da hooka dinde ne oh dharmi hi hon eh jaroori tan nhi
jo karm karm kar kehnde ne oh karmi hi hon eh vi jaroori tan nhi
jo sach da dawa karde ne oh sache hi hon eh jaroori tan nhi
jo gllan chngiya karde ne oh aap vi achhe hi hon eh vi jaroori tan nhi
jo aksar chup hi rehnde ne oh gunge hon eh jaroori tan nhi
jo mithiyan gllan karde ne oh dil de vi chnge hon eh vi jaroori tan nhi
jo chal nhi sakde apne pairan te oh rukke hon eh jaroori tan nhi
jo parhde geeta,kuran ,granthan nu oh sharda vich jhuke hon eh vi jaroori tan nhi
jo bethe mandir gurdware ch oh sant,babe,sadhu hon eh jaroori tan nhi
jo ghumde phirde sadka te oh bekaabu hi hon eh vi jaroori tan nhi
jo akh chon athru veh rahe ne oh dukhi hi hove eh jaroori tan nhi
jo har pal hasde rehnde ne oh khushi hi hon eh vi jaroori tan nhi
jo shaan hai meri ghar de bahar oh andar vi hove jaroori tan nhi
jo darshan ho jan rabb de oh gurdwara,masjid,mandir hi hove eh vi jaroori tan nhi
jo kiti har fareyad kabool ho jave eh jaroori tan nhi
jo "sabi" marjana likhda aa sabh fajool hi hove eh vi jaroori tan nhi
ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕੀ ਦੀ ਦਸ਼ਾ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾ ਬੇਹੱਦ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਆਲਮ ‘ਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਰਹੀ ਹੈ,ਓਸ ਵੇਲੇ ਡਾ:ਸਤਿੰਦਰ ਸਰਤਾਜ ਨਾਂਅ ਦਾ ਇੱਕ ਸੁਰ ਫਿਜ਼ਾ ਵਿਚ ਗੂੰਜਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸੁਰੀਲੀਗਾਇਕੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਪੱਧਰੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਵਾਲੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਡੂੰਘੇ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰਅਭਿਵਿਅਕਤ ਕਰਦੇ, ਸਮਾਜ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭੈੜਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬਤ ਕਰਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇਚਰਚੇ ਚਹੁੰਕੂਟੀਂ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਲੜਾਈ ਮਾਰਕੁਟਾਈ, ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਨਾਂਅ ‘ਤੇ ਆਸ਼ਕੀ, ਕੁੜੀਆਂਨੂੰ ਉਧਾਲ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਵਰਗੇ ਬੇਹੱਦ ਖਤਰਨਾਕ ਰੁਝਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨਨੂੰ ਨਸ਼ਿਆਂ ਤੇ ਬਾਜ਼ਾਰਵਾਦ ਦੀ ਦਲਦਲ ਵਿਚ ਧੱਕਦੇ ਗੀਤਾਂ ਤੋਂ ਅੱਕੇ ਜਾਗਦੀ ਜ਼ਮੀਰ ਵਾਲੇਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਸਤਿੰਦਰ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਤੇ ਗੀਤਾਕਾਰੀ ਨੇ ਨਵੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂਜਗਾਈਆਂ।
ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਸਾਡਾ ਇਹ ਲਾਡਲਾ ਗਾਇਕ ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ‘ਤੇ ਹੋਰਾਂਸ਼ਾਇਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਤੋੜ ਮਰੋੜ ਕੇ ਗਾਉਣ ਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਇਲਜ਼ਾਮਧਰਿਆ ਸ਼ਾਇਰ ਤਿਰਲੋਕ ਜੱਜ ਹੁਰਾਂ। ਇੰਟਰਨੈਟ ‘ਤੇ ਇਹ ਚਰਚਾ ਬੜੇ ਹੀ ਯੋਜ਼ਨਾਬੱਧ ਅਤੇ ਅਤਿਸੰਗਠਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਾਈ ਗਈ। ਮਗਰੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਅਖਬਾਰ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ‘ਤੇ ਸ਼ਾਇਆ ਕੀਤਾ। ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਜਿਹੜੇ ਸਤਿੰਦਰ ਸਰਤਾਜ ਦੀ ਚੜ੍ਹਤ ਤੋਂ ਭੈਅਭੀਤ ਸਨ, ਕੁੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਗਿਆ, ਸਤਿੰਦਰ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਦਿਖਾਉਣਦਾ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਾਲਮਨਵੀਸਾਂ ਨੂੰ ਡਾ: ਸੰਿਤੰਦਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਪੋਸਟ ਮਾਰਟਮ ਕਰਨ ਦਾਇਲਹਾਮ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਹੱਦ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ, ਸਤਿੰਦਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਕੱਲੀ ਕੱਲੀਲਾਈਨ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਘਟੀਆ ਗਾਇਕ ਹੋਣ ਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਮੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕੁੱਝ ਚੰਗੇ ਭਲੇਗੀਤਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਬਦਨਾਮੀ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਲਾਉਣ ਦੀਆਂ ਹੋਛੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੁੱਝ ਨਵੇਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੁੱਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੀ ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇਅਤੇ ਖੱਬੇ-ਪੱਖੀ ਧਿਰਾਂ ਦੇ ਆਪੇ ਬਣੇ ਅਖੌਤੀ ਵਾਰਿਸ ਮੂਹਰਲੀਆਂ ਸਫਾਂ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਗਏ ਹਨ। ਓਥੇ ਉਦੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਸਭਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨਪ੍ਰੋ: ਅਨੂਪ ਵਿਰਕ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਦਿਸੇ। ਸ਼ਾਇਰਸੁਰਿੰਦਰ ਸੋਹਲ ਨੂੰ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕੀ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਦਾ ਸ਼ੈਦਾਅ ਕੁੱਦਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇਵੀ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਲੇਖ ਲਿਖਕੇ ਡਾ:ਸਤਿੰਦਰ ਵਿਰੋਧੀ ਮੁਹਾਜ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਭਰਪੂਰ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲੁਆਈ।ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਸ ਆਰਟੀਕਲ ਨੂੰ ਕੁੱਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਚਾਰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਮੇਰੇ ਕੁੱਝ ‘ਸੁਹਿਰਦ’ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਰਤਾਜ ਦੇ ਗੀਤ ਯਾਮ੍ਹਾ ਅਤੇ ਬਿੱਲੋ ਬੇਹੱਦ ਚੁਭੇਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਸਾਬਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਇ ਸਿਰਫ ਗੀਤਦੇ ਮੁੱਖੜੇ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਬਣਾ ਲਈ ਹੈ। ਕਾਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਡਾ: ਸਤਿੰਦਰ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਮਨਾਂਅੰਦਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਲ ਰੱਖੇ ਬਿਨਾਂ, ਇਨ੍ਹ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਤੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ।ਬਿੱਲੋ ਦੇ ਆਲੋਚਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੀਤ ਵਿਚ ਸਵੇਰੇ ਛੇਤੀ ਜਾਗਣ ਦਾ ਪੈਗ਼ਾਮ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਸੈਰਕਰਨ, ਸੁਸਤੀ ਛੱਡਣ, ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਗੋਦ ਦੇ ਨਿੱਘ ਨੂੰ ਮਾਣਨ ਦਾ ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਿਉਂ ਰਾਸ ਨਹੀਂਆਇਆ। ਉਹ ਦੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋਣਗੇ। ਪਰ ਇਹ ਲਾਈਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਨਸਾਫ ਜ਼ਰੂਰ ਮੰਗਦੀਆਂ ਹਨ :
ਤੱਕ ਤੂੰ ਵੀ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਨੂੰ,
ਕਿਸੇ ਮੰਦਰ ਮਸਜਿਦ ਵੜਦੇ ਨੂੰ,
ਗੁਰਸਿੱਖ ਨੂੰ ਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਨੂੰ,
ਜੋ ਸੁਭ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸ਼ਬਨਮ ਗਿਰਦੀ ਏ
ਉਹ ਲੱਖ ਰੁਪਈਏ ਕਿੱਲੋ ਜੀ.. .
ਇਸ ਤੋਂ ਤਾਂ ਇੰਞ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਲੋਚਕਾਂ (ਜੇ ਅਲੋਚਨਾ ਦਾ ਧਰਮਜਾਣਦੇ ਹੋਣ) ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ‘ਬਿੱਲੋ’ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਮਾਸ਼ੂਕ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾਸੰਬੋਧਨ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ‘ਚ ਸਿਰਫ ਮਾਸ਼ੂਕ ਹੀ ‘ਬਿੱਲੋ’ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਤਨੀਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ‘ਚ ‘ਵਸਤੂ’ ਹੀ ਹੈ।
ਇਹੀ ਹਾਲ ਯਾਹਮੇਂ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਦਾ ਵੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਾ: ਸੰਿਤੰਦਰ ਦੇ ਸੂਫੀ ਲਿਬਾਸਤੋਂ ਵੀ ਚਿੜ੍ਹ ਹੈ। ਉਹ ਇਸਦੀ ਤੁਲਨਾ ਜੈਜੀ ਬੀ ਦੇ ਖੜ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦਓਸ ਬੰਦੇ ਨੇ ਕਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ ਤੇ ਹੋਰ ਸੂਫੀ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀਆਂ।ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਡਾ:ਸਤਿੰਦਰਵਾਲਾ ਲਿਬਾਸ ਨਾ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਣ। ਸਦਕੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ਹੈ ਐਸੇ ਸਮੀਖਿਅਕਾਂ ਦੇ।
ਕੀ ਇਹ ਸਮੀਖਿਅਕ ਤੇ ਲੇਖਕ ਸਭਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਹੁਦੇਦਾਰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਦੀ ਜ਼ਹਿਮਤ ਕਰਨਗੇ ਕਿਉ੍ਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਕਦੇ ਲੱਚਰ ਗਾਇਕੀ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਈ ਹੈ? ਸਮਾਜ ਅੰਦਰ ਬੇਹੱਦਗੰਭੀਰ ਸਕੰਟਾਂ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦੀ ਅਜੋਕੀ ਗਾਇਕੀ, ਸਕੂਲਾਂ ਕਾਲਜਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਦਿਆਮੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਆਸ਼ਕੀ ਦੇ ਅੱਡਿਆਂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਚਾਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਇਕੀ, ਪਰਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰਨੀਂਦ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਖਵਾ ਕੇ ਆਸ਼ਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਗਾਇਕੀ, ਸਮਾਜ ਵਿਚਜਾਤ ਪਾਤ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਗਾਇਕੀ ਕੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂਦਿੱਤੀ? ਜੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਬੋਲਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਲੇਖਕ,ਸਮੀਖਿਅਕ ਜਾਂ ਲੇਖਕ ਸਭਾ ਨੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ? ਕਿਉਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਗੰਦ ਫੈਲਾਅ ਰਹੇ ਟੀਵੀਚੈਨਲਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੇਖਕ ਸਭਾ ਕੋਈ ਐਕਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ? ਬੋਲਣ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂਚੈਨਲਾਂ ਦੇ ਪੈਨਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਚਾਰ ਛਿੱਲੜ ਜੋ ਖਰੇ ਕਰਨੇ ਹੁੰਦੇ ਆ।
ਇੱਥੇ ਹੀ ਬੱਸ ਨਹੀਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਸ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਡਾ: ਸਤਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿਚਬੋਲਣ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਡੂੰਘੀ ਨਰਾਜ਼ਗੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਿੰਗ ਵਲ ਪਾ ਕੇਸਾਨੂੰ ਡਾ:ਸਤਿੰਦਰ ਦੇ ‘ਚਮਚੇ’ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਸਾਡਾ ਮਤਲਬ ਡਾ:ਸਤਿੰਦਰ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕੀ ਅੰਦਰ ਆਏ ‘ਕੁੱਝ ਚੰਗੇ ਰੁਝਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਨਾ ਹੈ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਡਾ: ਸਤਿੰਦਰ ਫੇਰ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਕੁੱਝ ਬੋਲਦਾ ਕਿਉਂਨਹੀਂ। ਸਰਤਾਜ ਇਸ ਵੇਲੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਦੌਰੇ ‘ਤੇ ਹਨ। ਅਪਰੈਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਫਤੇ ਉਸ ਨੇ ਓਥੋਂਦੇ ਇੱਕ ਰੇਡੀਓ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿਚ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਿਆਂ ਸਪਸ਼ਟਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਆਖਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ 2002 ਤੋਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਆਪਣੀਆਂ ਮਹਿਫਲਾਂ ਸਜਾ ਰਿਹਾਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਦੇ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਉਹ ਖੁਦ ਲਿਖਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ( ਤੇ ਹੁਣ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦਾ ਰੇਟਵੀ ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਨਹੀਂ ਸੀ-ਲੇਖਕ) ਇਸ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਦਾ ਕਲਾਮ ਗਾਉਂਦਾ ਸੀ।ਤੇ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਦਾ ਨਾਂਅ ਵੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇਆਫੀਸ਼ਲੀ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰਵਾ ਕੇ ਰਿਲੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਓਸ ਸ਼ਾਇਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਂਅ ਹੇਠਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗਾਇਆ। 2004 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਗਾਉਣ ਨੂੰ ਤਰਜ਼ੀਹਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਦੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਸੇ ਮਹਿਫਲ ਵਿਚਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸ਼ਾਇਰ ਦਾ ਸ਼ੇਅਰ ਜਾਂ ਕਲਾਮ ਸੁਣਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਦੱਸਣਾ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗਿਲਾ ਹੈਤਾਂ ਉਹ ਖੁਦ ਉਸ ਤੋਂ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਇਹ ਹੈ ਡਾ: ਸਤਿੰਦਰ ਸਰਤਾਜ ਦਾਵਿਨਮਰ ਜਵਾਬ।
ਪਰ ਇਂੱਕ ਗੱਲ ਕੀ ਇਸ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲੇ, ਖੜ੍ਹੇ ਕੀਤੇ ਵਿਵਾਦ ਤੇ ਉਠੇ ਤੁਫਾਨ ਦਾ ਮਕਸਦਸਿਰਫ ਡਾ: ਸਤਿੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਉਣਾ ਹੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਇਹਦੇ ਪਿੱਛੇਉਸ ਦੀ ਪਰਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਰ ਕੱਟਣਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਰੋੜੇ ਅਟਕਾਉਣਾਹੈ? ਜਾਂ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਹੈ ? ਇਹਦੇ ਬਾਰੇ ਵੀ ਤਾਂ ਸਫਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਜ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਡਾ: ਸਤਿੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਗਾਇਕੀ ਇੱਕ ਚੰਗੀਲੱਭਤ ਨੂੰ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਉਤਸਾਹਤ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਓਸੇ ਗਾਇਕੀ ਦਾ ਸਾਥ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੇਜਿਹੜੀ ਕਿ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਕਦਰਾਂ/ਕੀਮਤਾਂ, ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੀ ਨੈਤਿਕਤਾਨੂੰ ਚਟਮ ਕਰਕੇ, ਪਤਾ ਨੂੰ ਕੀ ਕੀ ਗੁਲ ਖਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
The History of Jugni
The popularity of Jugni has always touched the hearts of Panjabi mentality. She became a permanent part in the Panjabi folklore right since the ancient times. But who is Jugni? Nobody ever tried to find the veracity and because of it's simple Jugni-stanzas and simple versification, academic scholars never cared.
Jugni-poetry and Jugni-music took birth a century ago in 1906. Before that time, nowhere do we find any mention of her in history or the folk memory.
Jugni-poetry and Jugni-music was created by two folk singers and most probably its creation was accidental. These folk singers were Bishna and Manda. They were from Majha area and whatever I heard about them is as written below.
According to the late Pandit Diwan Singh, a resident of Khadur Sahib, Manda was a Muslim Mirasi. His village was Hasanpur, Thana Vairowal in Amritsar District. His real name was Mohammad but he was popular with his name Manda. Nobody knows anything about his family.
Bishna was also from Majha and was from a Jatt family. Nobody knew about his background untill 1969 when was asked from a freedom fighter Baba Makhan Singh of village Dhathi Jaimal Singh, he told that their stages were seen a couple of times in Patti and Kasur. Their favourite topics were Mirza and Tappe but they invented Jugni in 1906.
Baba Makhan Singh told that in 1906 when both of them were youths, the Brtish brought Jugni to India. When I asked that how British brought Jugni and what was Jugni, Baba Ji's answer was that English Queen's rule was over 50 years at that time. British ruled several parts of the Planet Earth and they thought that they should take a Torche to whole of their Empire. That flame of the Torche was itself Jugni which was taken from city to city in every country under British rule.
Baba Makhan Singh told that that flame was put in a big gold utensil and was taken to the every headquater of the districts. Wherever Jugni was taken big celebration were observed by the Govt. In all those shows Bands, Police department, army, Zaildars,high officials and high society people visited. In these shows Manda and Bishna also held their stage.
When Baba Makhan Singh was all explaining this, then a nearby person who looked a bit more educated, interupped that English didn't bring Jugni-flame. In fact it was Jubilee which illiterate Bishna and Manda pronounced as 'Jugni'.
From that gentleman's interruption suddenly the mystery of the word 'Jugni' was found that the word 'Jugni' took birth from the english word Jubilee. It is clear that in 1906 the Jubilee flame was taken everywhere under the rule of Queen Victoria at her 50th anniversary on the throne.
This Jubilee flame was taken to every main city and at the district headquaters celebrations and festivities took place under the charges of DC. On these festivals, Bishna Jatt and Manda Mirasi held their stage where they sang their own composed stanzas of Jugni with the instuments of Dhad and King. Because of the simplicity and easy versification, these verses of Jugni became so popular very soon that many other people started versification of Jugni Verses.
Wherever we find a 'Jugni-Verse' there we must find some city's, village's, and palce's name. Wherever Jubilee-flame of the English rulers went Bishna and Manda also went to those places and put their small stage somewhere near the big festivals to perform. Their one original 'Jugni-verse' is like this:
Jugni jaa varhi Majithe
koi Rann na Chakki peethe
Putt Gabhru mulak vich maare
rovan Akhiyan par Bulh si seete
Piir mereya oye Jugni ayi aa
ehnan kehrhi jot jagaee aa
This 'Jugni's poetic style and versification later became a traditional method and started taking much more in it's clasp but the beginning of 'Jugni' always remained in some city or place:
Jugni jaa varhi Ludhiane
Uhnun pai ge Anne Kaane
Maarn mukkian mangan Daane
Piir Mereya Oye! Jugni kehndi aa
Jehrhi naam Ali da laindi aa
Manda and Bishna were already used to take part in fesivals of Patti, Kasur, Ajnala and other towns of Majha region. Their Akhara or stage performance was famous. Manda used to play the instrument of Dhad and Bishna played the King. Singing performance was always together. They sometimes had composed stanzas at right while performing. If someone gave them a Rupee, they had composed a stanza linking the donor and his village's name.
'Jugni' Jubilee flame went from city to city and Bishna and Manda followed. Their popularity also rose to the great level by time. In those days while the movement for freedom didn't rose but in the mind of the masses anger was there. On many places faminines spead and droughts came. Public was illiterate and the rulers were cruel. So it was sure that the agony and sufferings the public suffered came in their stanzas.
The stanzas of English rule's criticism and their tyranny were also composed. These new stanzas became so popular in public that now the rulers could not tolerate. Government started banning Bishna and Manda's shows. Then Bishna and Manda started performing at some distance from the Jubilee fesivals but they gathered hugh crowds there too and many time police lathi-charged those gatherings. In those of their shows, people started talking frankly agaist the English rule on India and their atrocities, had been coming back while singing 'Jugni' in revolutionary manner.
Sorrowful End
From city to city 'Jugni' alais Jubilee went, Bishna and Manda followed, hugh crowed gathered. Anger against the English rule's opression rose, public got more restless. In the same manner when Jubilee functions in the city of Gujaranwala became insipid against the Bishna and Manda's stage, irritated police arrested and tortured them both to death. It is said that police buried them both in the middle of night in some unknown cemetry.
Canes of police had make them mum but their 'Jugni' is still there in every city and will remain in the hearts of the people of this sub-continent forever. It comes in mind that something should be done in the memory of these two ignored and forgotten martyrs, some monument should be made.'Jugni' itself is a great memorial of these two worthy artists in the hearts of million but the monuments in the honour of Victorian jubilee are there in V.J. Hospital ( Victoria Jubilee ) in Amritsar and Victoria Terminal in Bombay which remind us the cruelity which faced generations and wiped the creaters of Jugni.
We don't find any information about the family or siblings of this pair of singers. Neither of them got married in their life time. In 1906 both of them were around the age of 50. Punjab and Punjabis have yet to thank these two greats .
Dil Nu Soch Vichaar Barhe Ne
Pyar De Vich Intezar Bade Ne
Ohi Dinde Dhokha Jehna Te Aitbaar Barhe Ne
Mushkil Pain Te Khulliyan Akhaan
Sanu Bhulekha Si Sade Yaar Barhe Ne
Yaad Karange Oh Vi Ik Din Sanu
Beshaq Ohna de Dildaar Barhe Ne
Asi Vi Kha Gaye Dhokha
Suneya Si Jo Hoshiyaar Barhe Ne
Eh poetry punjabi font ch vi post kiti hoyi aa te hun roman font ch jo nhi punjabi parh sakde ohna lyi khas kar "RooP" lyi
ik pall
mainu oh nhi bhulna,jad mainu maa ne laad ladaeya
bhuban maar ke ronde nu,ghut ke seene laeya
ik pall
mainu oh nhi bhulna,jad bapu ne mohde utte bitaeya
ki chnga ki marha ,bhet jindgi da samjaeya
ik pall
mainu oh nhi bhulna,jad mainu guruan ne larh laeya
sidhe rah te pa mainu meri manjil te pahunchaeya
ik pall
mainu oh nhi bhulna,jo yaara mitra naal langhaeya
ruseya kinni var kyian ton ,te kyian nu mnaeya
ik pall
mainu oh nhi bhulna,jad dil yaar de naame laeya
kina bhara ehsaan sajan da, mai kamle da maan vadhaeya
ik pall
mainu oh nhi bhulna,jad mukh yaara ton ghumaeya
chahe fitrat chahe mazboori,na kam kise de aaeya
ik pall
mainu oh nhi bhulna,jad dagga ohde naal kamaeya
karke vadhe umaro lambe,na ik vi torh nibaeya
har ik pall
mainu oh nhi bhulna ,jehra mapeya ,yaara naal bitaeya
meri kakhon hauli jindgi da ,ehhi kuj pall sarmaeya
ਇੱਕ ਪਲ
ਮੈਨੂੰ ਓਹ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਾ,ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਨੇ ਲਾਡ ਲਡਾਇਆ,
ਭੁੱਬਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਕੁਰਲਾਉਂਦੇ ਨੂੰ,ਘੁੱਟ ਕੇ ਸੀਨੇ ਲਾਇਆ |
ਇੱਕ ਪਲ
ਮੈਨੂੰ ਓਹ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਾ,ਜਦ ਬਾਪੂ ਨੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ,
ਕੀ ਚੰਗਾ ਕੀ ਮਾੜਾ,ਭੇਤ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਮਝਾਇਆ|
ਇੱਕ ਪਲ
ਮੈਨੂੰ ਓਹ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਾ,ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ ਲੜ ਲਾਇਆ,
ਸਿਧੇ ਰਾਹੀਂ ਪਾ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਾਇਆ |
ਇੱਕ ਪਲ
ਮੈਨੂੰ ਓਹ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਾ,ਜੋ ਯਾਰਾਂ-ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੰਘਾਇਆ,
ਰੁੱਸਿਆ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਕਈਆਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ |
ਇੱਕ ਪਲ
ਮੈਨੂੰ ਓਹ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਾ,ਜਦ ਦਿਲ ਯਾਰ ਦੇ ਨਾਵੇਂ ਲਾਇਆ,
ਕਿੰਨਾ ਭਾਰਾ ਅਹਿਸਾਨ ਯਾਰ ਦਾ,ਮੈਂ ਕਮਲੇ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧਾਇਆ|
ਇੱਕ ਪਲ
ਮੈਨੂੰ ਓਹ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਾ,ਜਦ ਮੁਖ ਯਾਰਾਂ ਤੋਂ ਘੁਮਾਇਆ,
ਚਾਹੇ ਫ਼ਿਤਰਤ ਚਾਹੇ ਮਜਬੂਰੀ, ਨਾ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਦੇ ਆਇਆ|
ਇੱਕ ਪਲ
ਮੈਨੂੰ ਓਹ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਾ,ਜਦ ਦਗਾ ਓਹਦੇ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ,
ਕਰਕੇ ਵਾਅਦੇ ਉਮਰੋਂ ਲੰਮੇ,ਨਾ ਇੱਕ ਵੀ ਤੋੜ ਚੜ੍ਹਾਇਆ |
ਹਰ ਇੱਕ ਪਲ
ਮੈਨੂੰ ਓਹ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਾ,ਜਿਹੜਾ ਮਾਪਿਆਂ-ਯਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ,
ਕਖੋਂ ਹੌਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ,ਏਹੀ ਕੁਝ ਪਲ ਸਰਮਾਇਆ|
chahe pj te members di ginti bahut hai
par dosti,pyar,te muhabat gum hai
desh pardesh ch betheya nu jod diya ne lakhan taaran(internet phone)
dilan nu jehri jod deve aisi taar gum hai
bahut ne ethe dharam de rakhvale akhvaun vale
par guruan di uchi suchi soch gum hai
bhashan (reply) tan lambe lambe likh jande
par lod pain te sakht faesla lain vala leader gum hai
"Black" , "Green" feetian tan bahut layi phirde
par sahi nu sahi te galt nu galt kehn vala kirdar gum hai
bahut khush hunde han asi team leader akhva ke
par dosto leaders vale sare hi gunn gum hai
games vich te asi LOLZ HAHAHA bahut karde
par ik nika jiha decision lain vele juban band te soch gum hai
"Gill"jine paper marji kar la likh likh kale
kyun ke sade chon asal SOCH te VICHAR hi gum hai
Gal sachi mein sunava,
dukh geeta rahi gava,
aa k jad ghutt galwakdi koi paunda ae,
sonh rabb di punjab chete aunda ae,
gijj gye ha khane pizze,burger,lasagnan,
aundian ne chete desi gheo dia choorian,
kade kite zikar jad saag da aunda ae,
sonh rabb di punjab chete aunda ae,
morha utte nit sadia jurhnia dhania,
chete aundi ne mauja collega ch mania,
phone kade kade oh marjani da v aunda ae,
sonh rabb di punjab chete aunda ae,
kal de si mauji ajj chakrian ch rujj gye,
maa-boli bolne ton v asi hun khunj gye,
jad koi kite sat sri akaal bulaunda ae,
sonh rabb di punjab chete aunda ae,
Ajj pher dil bharya,
Ajj pher kujh likhna chunda aan.
Dil bharda vi os vele,
Jadon teri yaad staundi ae.
Meri kithey aaukaat likhan di,
Teri yaad likhaundi ae....
Din vele khyalaan ch,
Tu saathi ban ke sath nibhaundi ae,
Raat kalliyaan baitha vekh mainu,
Mud aan tu fera paundi ae,
Meri kithey aaukaat likhan di,
Teri yaad likhaundi ae....
Hon akhaan band te,
Tu supne vich aa jaandi ae,
Sach samjh je mai akh kholaan,
Tu pher gum ho jandi ae,
Meri kithey aaukaat likhan di,
Teri yaad likhaundi ae....
Beetya jo vela tere naal,
Oh mainu jeen vi ni dinda.
Kita wada jo tere naal, na peen da,
Mainu peen vi ni dinda,
Pher pad da khat purane tere,
Te meri akh bhar aaundi hai,
Meri kithey aaukaat likhan di,
Teri yaad likhaundi ae....
Yaadaan de vich khoye di,
Jadon meri jind kurlaundi ae.
Sathi koi vi labhda nahi,
Meri tanhaayi te kalam sath nibhaundi ae,
Meri kithey aaukaat likhan di,
Teri yaad likhaundi ae....
Hassne da wada lai gayi juda hon laggyaan,
Te mainu akh bhari ch v hassna pya.
Eh vi na puch hoya,
Ki bina matlab kes di akh rona chaundi hai..?
Tera "YaaR" vi ni ronda "jhalliye",
Teri yaad ruwaundi hai.
Meri kithey aaukaat likhan di,
Teri yaad likhaundi ae....
Teri yaad likhaundi ae....
Yaadan De Saagar Ch Jadon Utarda Haan Main Akhan Meriyan Bhij Jaandiya Ne
Jad Parh Da Haan Ohdiyan Akhan Ch Pyaar Apna Te Akhan Meriyan Bhij Jaandiya Ne
Ohda Naam Lain Da Haq Jadon Da Khoya Gqya Hai Mere Kolon
Jad Vi Likhda Koi Lafz Ta Akhan Meriyan Bhij Jaandiya Ne
Ohde Layi Main Hass Ke Seha Uston Wakh Hona
Jad Hun Lagda Kise De Gal Te Akhan Meriyan Bhij Jaandiya Ne
Main Rakhda Haa Dil Nu Saara Din Ohdiyan Yaadan Ton Door
Jad Main Rakhda Shaam Nu Kadam Apne Dar Utte Akhan Meriyan Bhij Jaandiya Ne
Asi Wekhya Ta Hai Ke Dunia Saari Rang Badal Laindi Hai
Par " Oh Sohne Vi Badal Gaye Ne" Dekh Ke Akhan Meriyan Bhij Jaandiya Ne
The darkness inside me has caught me tonight.
It won't let go, it has me, I lost the fight.
Why can't I shake this feeling of doom?
It has me caught in a web of gloom.
Why do I sometimes wish I was dead?
Why do I let darkness into my head.
I wish I could shrug off bad things come my way.
I wish I could hold darkness at bay.
Why do I torture myself late at night.
Why can't I sleep? I am wound up so tight.
I wish I could pick someone else to be.
I would sure pick someone other than me.
The sun is rising. It's a beautiful sight.
The darkness is running away from the light.
Maybe my life is not so terribly bad.
Somehow, all of a sudden, I am no longer sad.
I miss you like...
I'm not sure where to start,
I don't know how to begin,
I guess I'll start with i miss you,
Cause that's what I'm feeling within,
I miss you like a cloud with no sun in the sky,
It has nothing to look up to and so it cries,
Crying raindrops fall onto the ground,
To just fade to nothing, nowhere to be found,
I miss you like a tree with no leave,
Nothing to move and drift in the breeze,
Leave scattered and sodden,
Walked upon, a broke soul down trodden,
I miss you like a mouth with no tongue,
It cannot speak, all these words left unsung,
They just hang in the moment, caught up in the mind,
Words left unspoken and all left behind,
I miss you like friends all alone,
Each missing each other, calling them on the phone,
It's like no ones answering your endless calls,
Pleas echoing along deserted halls,
I miss you like a lover torn away,
From the one she cares for and thinks of each day,
When she reaches for his hand, and when she reaches for his kiss,
And theres nothing there, only memories of this,
I miss you as a lover,
I miss you as a friend,
I miss your words,
Of how we wouldn't end,
I miss you as a tree,
And i miss you as a cloud,
I miss you with every tears i cry,
Each tear shows I'm not proud,
I miss you as i fall apart,
And i reach out for your touch,
And then i remember you're not there,
God ,i miss you so much
HARMANDIR SAHIB in Amritsar has been built right in the middle of a water pool. Why?
The answer is simple to those who are capable of intuition i.e. for the GIANIS.
GIANI OH JO AAP VICHARAE.
The word Sikh stands for a student and in this case not of the "letters" of the Holy Books as you normally find them in the universities and colleges but of "spirit" called "SURTI" i.e. a student seeking spiritual knowledge. Thus, for a Sikh to learn, he must be humble and should always ponder over what he listens. Then what comes out of his mouth should make sense, TATT, and the person should not be talking non-sense, JHHAKH.
Thus, a Sikh should be a person of spirit or a SURTI WALA but when a person is angry or hot tempered, KARODHI, then he has no SURTI. Normally, a simpleton or MOORAKH will display anger through shouting loudly to impress upon others whilst a sensible person will always exercise calm and cool-headedness in giving answers or during making speeches.
Now, the real Harmandir is one's physical body from where you know God through expositions.
HARMANDIR OH JITHHON HAR JAATA
But what qualities such a person should possess are implied in the model at Amritsar. That is, the person should be as cool-headed and composed as sitting in a tank of cold water. And further water is also used to clean your body of "sins" as SURTI is for the cleaning of one's heart. That is why the Pandits or Brahmins would tell their people to go and bathe in Ganga or other holy rivers for the remission of "sins". John, the Baptist was an ideal Brahmin of Middle East who also baptised people in water for the remission of sins.
So, the water of the pool reminds people to be morally sound and to remain cool-headed persons of SURTI if they would like to understand SURTI UPDESH, THE GUR BAANI of SATGURUS.
Also, couple of simple examples will further clear the sense. Two persons fighting with each other are separated and then they are asked to take a glass of cool water to cool down their anger, relax and settle down the matter amicably in peace i.e. SEHAJ NAAL NEBARR LOVO. Another example is that people working hard in the fields especially in the hot weather get out of their minds, BONDAL JANDAE, through the heat of the day but they feel much relaxed after taking a bath under the tube-well and sitting in the cold water tank. So, they exclaim, "Ah, now I feel in good spirit, SURTI AAIEE".
Thus, BAANI is a SURTI UPDESH for the people of spirit, who have overpowered anger or HAUMAE but for those people, who display HAUMAE, it is said, "SOCHIAN SOCH NAA HOWIAE; JAE SOCHAE LAKH WAAR". Whilst some people of SURTI try to become over clever or CHATTAR and start to render praises to themselves or others like a salesman; for them it is said,"CHOPIAN CHOP NAA HOWIAE; JAE LEH RAHA LIVTAAR" - GHUMIARI APNAA HI BHANDA SULAHNDI AE. Such clever people mostly MUNNMUKHS also lack SEHAJ and, therefore, they cannot grasp the meanings of GURBAANI. Whereas the people of cool and composed temperament have SEHAJ and, therefore, they grasp the meanings of GURBAANI and they have the desire to learn more. About such people, it is said, "BHUKHIAN BHUKH NAA UTTRAE; JAE BANHAN PURIAN BHAAR".
People of CHIT BIRTI or of the Holy Spirit are not led by their own wisdom but they are rather the Spokesmen of God; it is said, "SEH SAINPAN LAKH HOWN; TAN IK NAA CHALAE NAAL".
chalo ik var marr ke dekhiye hunda ki hai
jo kita na oh karke dekhiye hunda ki hai
asi kandde khlote hi kyun darde haan
chalo dubb ke dekhiye hunda ki hai
hamesha apne gam vich rahe dhehnde ussrde
kise da gam vi jarr ke dekhiye hunda ki hai
sdda hi sirr te mukat sja ke turna chaunde haan
tlli te sees dhar ke dekhiye hunda ki hai
kade yaara ton darde haan kade haaran ton darde haan
chalo apne aap ton dar ke vi dekhiye hunda ki hai
sda hi apne lyi rakhde haan rakhva amrit
zehar vi ghut bhar ke dekhiye hunda ki hai
koi sanu vi labhda phir riha hove sade vang
asi vi eh bharm kar ke dekhiye hunda ki hai
Pata nahi Rabb de dil ch ki aayi hovega
jad osne ek maa da roop banaya hovega
iss pathar di duniya wich rulade na rehn
os nu phir insaan te taras aaya hovega
chandni to jada thandi,suraj to jada roshan
os ne ki kuch karna chaheya hovega?
daya di moorti,darda di dwa, pyar da saboot
shayad osne sara jor ek te hi laya hovega
os ne dharti te swarag bana ke dikha dita
isse bahane sanu narak to bachaya hovega
ek mazboot vishwash, sachayi ate pararthana
ki kuch ek vich paona chaheya hovega?
duniya vich jo ja ke kityo nahi kharid sakde
ek anmol tohfa sade liye banaya hovega
oh aap shayd har tha nahi ja sakda hona
ta hi osne maa da ek rooop banaya hovega
ਹਸਦੇ ਵਸਦੇ ਮੇਰੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ, ਸ਼ਾਲਾ ਉਮਰ ਦਰਾਜ਼ ਹੋਵੇ,
ਹਾਸਿਆਂ ਅਤੇ ਖੇੜੇਆਂ ਦਾ, ਨਵਾਂ ਫਿਰ ਆਗਾਜ਼ ਹੋਵੇ,
ਹੋਣ ਗੀਤ ਤੇ ਸੁਰ ਪਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਸਾਂਝਾਂ ਦਾ ਵਜਦਾ ਸਾਜ਼ ਹੋਵੇ,
ਦੇਣ ਸਾਥ ਸਭ ਰਲ ਮਿਲ, ਅਰਦਾਸ, ਪੂਜਾ ਯਾ ਨਮਾਜ਼ ਹੋਵੇ,
ਗੁਰਬਾਣੀ, ਮੰਤਰਾ ਤੇ ਕਲ਼ਮਾ ਦੀ, ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਸੁਣਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਵੇ,
ਮਨਾਉਣ ਤਿਉਹਾਰ ਚਾਹੇ ਆਪੋ ਆਪਣੇ, ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਹਰ ਕੋਈ ਹਮਰਾਜ਼ ਹੋਵੇ,
ਲਗੇ ਨਜ਼ਰ ਖੋਫ਼ ਦੇ ਦੋਰ ਨੂੰ, ਸਿਰ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਤਾਜ਼ ਹੋਵੇ,
ਫਿਰ ਕਿੱਸੇ ਹੋਣ ਆਸ਼ਿਕਾਂ ਦੇ, ਦਿਲਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਰਾਜ ਹੋਵੇ,
ਮੁਕ ਜਾਣ ਫ਼ਾਸਲੇ ਪੰਜ਼ ਆਬਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਿਲਣ ਆਬ ਫਿਰ ਤੋਂ 'ਪੰਜਆਬ ' ਹੋਵੇ,
ਵਾਂਗਰਾ ਕਿਸੇ ਖਿੜੇ ਗੁਲਾਬ ਤਾਈਂ, ਮੇਰੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਹੁਸਨ ਲਾਜਵਾਬ ਹੋਵੇ,
ਕਰੀ ਪੂਰੀ ਮੇਰੀ ਖਵਾਹਿਸ਼ ਰੱਬਾ, ਸੁਣੀ ਤੈਨੂੰ ਜੇ ਦਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਵੇ,
ਹਸਦੇ ਵਸਦੇ ਮੇਰੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ, ਸ਼ਾਲਾ ਉਮਰ ਦਰਾਜ਼ ਹੋਵੇ
bahut vadhiya nazam aa GS ji ....jehre punjabi nhi parh sakde ohna lyi english font vich likhn di koshis kiti aa hasde vasde mere punjab di,shalla umar draj hove, hasseya te khedeya da,nva phir ton agaaz hove, hon geet te sur pyar vale,sanjhan da wajda saaj hove, deyn sath sabh rall mill,ardas,pooja ya namaaz hove, gurbani,mantran te kalma di iko jehi sunn-di awaz hove, mnaun teohaar chahe apo apne,dukhan da har koyi hamraaz hove, lagge nazar khauf de daur nu,sirr khushian da taaj hove, phir kisse hon ashqa de,dilan te ishq da raaj hove, muk jan faasle panj aaban vale,milan aab phir ton 'panjaab' hove, vangra kise khirhe gulab de,mere punjab da husan lajawab hove, kari poori meri khawaesh rabba,tenu je dil di awaz hove, hasde vasde mere punjab di,shalla umas daraz hove,
|
